سرخوردگیِ مرگ‌آلود
این پیام‌های عاشقانه تروبادورهایی‌اند، که درس می‌دهند همیشه دوست‌داشتن «دعا»ست. نیایشی که خدا را در عقلش به هم می‌ریزد، او را می‌شکند بی‌هیچ پیچ‌وتابی در قلبِ خانه‌اش. چشم‌های خدا پُر از اشک است، سرش غرقِ گریه. قلبش خرده‌خرده، خاطره‌ها ریزریز می‌شوند از سایه تا روشنایی، آن دردِ خطرناک کمینم کرده است. روح برهنه و بی‌سلاح، تنم خودش را فریب می‌دهد، با زندگی‌ای در لولهٔ آزمایش. آزمونِ یک ترسو، از سایه تا روشنایی، آن دردِ خطرناک کمینم کرده است. زندگیِ دوگانه، درامی دوگانه، نَفَسم می‌میرد، عشق خریدنی نیست. نه طلا، نه زرق‌وبرق، از سایه تا روشنایی، آن دردِ خطرناک کمینم کرده است. به خطا در پی آن بانو رفتن، با تیرِ مشقی یا در تب‌وتاب، زهرش متوقف نمی‌شود جز نزد مرگی همیشه آماده؛ از سایه تا روشنایی، آن دردِ خطرناک کمینم کرده است. سیاه‌پوش، با افسونش، عقربِ قلب من، همه‌اش درد، همه‌اش آشفتگیِ سر، مرگ من جشن تو خواهد بود، از سایه تا روشنایی، آن دردِ خطرناک کمینم کرده است.
حواس‌پرت
اگر بوسه‌ای می‌خواهی... هوم...! دنبالم بگرد! پیدایم کن! اگر می‌خواهی زخمی‌ام کنی، دور از من فرار کن! اگر قدم‌به‌قدم دنبالم نیایی اووووه! چه هیاهویی! اگر بلغزم زیر ملافه‌هایت آن‌وقت...! به خودم می‌گویم... بجنب، پسر! من اینجا، تو نه! با تو چه کنم؟ اگر دلم بخواهد bo bi داشته باشم، پس BA BA BI BO BI، من، من! اگر می‌خواهی ببوسی‌ام، دنبالم بگرد، پیدایم کن اگر می‌خواهی زخمی‌ام کنی از من دور شو. تو اینجایی! من نه. یک قدم هم تکان نمی‌خورم. من اینجا، تو نه! BABABIBOBI! * من، من! اگر می‌خواهی ببوسی‌ام به خودم اهمیتی نمی‌دهم، به تو نزدیک می‌شوم. من اینجا! تو نه! انتقام نمی‌گیرم، این یک بار. BABABIBOBI! * من، من! که دیوانه‌ام کنی. من قلبت را می‌خواستم. من اینجا! تو نه! تو اینجا! من نه!
قطره‌های باران
قطره‌های باران بی‌آنکه اشک‌هایی لطیف باشند، خورشیدی که می‌درخشد و افسون می‌کند، هر دو پیام‌آورِ دیوانه‌وارترین رؤیاها! اندکی از من به سوی ستاره‌های آن بالا پر می‌کشد. بالاتر از آن هم لحظه‌های عشقی هستند که عطا شده‌اند، آن‌قدر گرم، آن‌قدر نیرومند، که روی بخت شرط می‌بندم. هیچ منفذی، حتی در شیطنت، جایِ آن منفذِ شیرین را نخواهد گرفت، آن غارِ نمناک و بیش از حد خالی را که فقط روحِ حریصِ من پُرش خواهد کرد.
مَنّا
سخنش مثل مَنّا از آسمان لغزید. باز هم واژه‌هایی که می‌چینم طنین بیندازند، صداقتی را زرین کنند که ظریف به من علامت می‌دهد ... قلبِ شاد را کفِ دست پیشکش کنم. پری بود، شاعر یا کولیِ شاد، هنوز بر پژواکِ صدایش شناورم. آن‌قدر بالا، آن‌قدر دور، مثل پروازِ آرمانی، خوشبختیِ دیوانه‌واری که اتم‌ها را می‌گیرد. از آن صدای گرانبها برمی‌آمد... چه می‌گویم؟... می‌تراود! تخیلی پرداخته اما شفاف، از ارتعاشی زلال چون بلور مثل گلی کمیاب با مرهمی گرانبها. میان هنرمندانِ این سیاره که، مثل من، Côme، مدت‌هاست، با همهٔ سختی، در جست‌وجوی الهامِ زنده‌ای هستند که نجاتشان دهد، آیا من همانم که الهام‌بخشش نخِ آریادنه‌ای بر جا می‌گذارد...
وجودِ عشق
آیا عشق هرگز وجود داشته است؟ دوست می‌دارم و دوستم ندارند، صادق و بخشنده... می‌گردم، می‌گردم. آیا این جست‌وجوی ناممکن است؟ کجا پیدایش کنم؟ شاید تنها آرزویی محال باشد؟ ملودی‌ای از اندیشه‌ها. میلِ انفجار! ترکیدن و پخش‌شدن... در رؤیای محبوبی. آیا این عشق وجود دارد؟ زاده شده است؟ با لطافت دوست می‌دارم. می‌خواهم با زمانه‌ام زندگی کنم، با همان جهش، چرخان. اما اگر این الهام‌بخش... اگر عشق به سوی من آمده بود، می‌فهمیدم چرا؟
خودت را گرم نگه دار
حرفم را جدی بگیر. از خنده مُردم اینکه بگویی می‌دانی، بد هم نیست. خودت را گرم نگه دار. چیزی برای گفتن همه‌چیز برای انجام‌دادن است. من را سرِ حرفم بگیر. پشت نکن. من نیستم. کارتِ بینگو نیستم. صورتم هم... دوز نیست. بینگو! وقتی X من O تو را می‌بندد. قلبم فریاد می‌زند دوز. واژه‌ها، واژه‌ها، اوه! اوه! اوه! ساکت و دهان‌گم‌کرده. واژه‌ها، واژه‌ها، اوه! اوه! اوه! چه تیک و تاکی! چه تیک و تاکی! چه تیک و تاکی! چه تیک و تاکی! مثل قطار. در وانِ من چه تیک و تاکی! چه تیک و تاکی! چه تیک و تاکی! چه تیک و تاکی! ساعت به دست، دستم را بگیر، پس‌فردا. پدر، مادر دائمی. حالا بباز، اما اجازه‌اش را بده. پیش از آن حرف بزن... بعدش باد است. که دهنه به دندان گرفته! با واژه و بازی. اوه! اوه! اوه! ساکت و دهان‌گم‌کرده. وقتی X من O تو را می‌بندد، قلبم فریاد می‌زند: دوز.
رؤیاپردازی‌های آینه‌ای
مالِ تو. آن‌که نیست. آن‌که نخواهد بود. رؤیا دیدم رؤیایی را در دست گرفته‌ام. مالِ من. آن‌که زاده می‌شود از... ... آن‌هایی که تو می‌سازی. رؤیا دیدم رؤیاها را خلق می‌کنم. بازی‌ای که وجود ندارد و در پی طلاست. همهٔ ما رؤیای رؤیاهای یگانه می‌بینیم. ردایی بر تن. رؤیا می‌بینیم که می‌خوریم. رؤیا دیدم رؤیاهایم را انتخاب می‌کنم. بعد، آن‌ها را به حراج می‌گذارم، تا هیچ‌چیز از آن‌ها باقی نماند.
اُرتوگریف‌ها
اینجا ایستاده‌ام، روبه‌روی تو. یک برگ از من کمتر می‌لرزد. این‌همه احساسِ زنده! سریع، دستِ خودم را تصور می‌کنم که بی‌درنگ سیلی‌ام می‌زند تا سرِ جایم برگردم. با صدای بلند می‌خوانی. گیج‌شده. غلط‌ها آبشاری بیرون می‌ریزند. خداحافظ، اندیشه‌های ظریف! باید تا فردا صبر می‌کردم... بسته‌بندی را صیقل می‌دادم. تکلیف‌هایم را دوباره انجام می‌دادم. ببین! آخر به من گفته بودند نوشته‌هایم را دوباره بخوانم تا پخته‌تر شوم. آه! حماقت ماندگار است. اینک شرمندگیِ آدمِ زیرک... شرمِ طاووس. ای فرانسویِ من... کبکی. می‌خواستم شادی‌ام بی‌کران باشد... تا لرز. چه می‌خواهی بگویم؟ آیا اصلاحِ خود بیهوده خواهد بود؟ استرس، چون قفلی، مغزِ دیوانه‌ام را قفل کرده. مثل دلقکی ضدحال، می‌گویم: دماغم را ببین! ببین! هرقدر می‌خواهید بخندید. املای من سیرتان نمی‌کند. شَمِّ من، زیادی هشیار، فقط دنبال عشقی بود که مست می‌کند. و آن را... گم کرده بودم. هیچ ردی نمانده: نه پیش‌نویس، نه مدرک. پس سایهٔ دیجیتال را فراخواندم، نفسی از مرکب، بی‌چهره. واژه‌هایم ــ یا بازتابشان ــ را به من پس داد، و من، آشفته اما سپاسگزار، امضا کردم.
غنچهٔ رز
مثل غنچهٔ رز صبحگاه، سراپا نمناک، نخستین واژهٔ یک نثر، پایانِ خلأ یا آغازِ چیز دیگری. روحم برگشته است. گریخته بود؟... گم شده. مرا خشک می‌دید! بیمار و گرفته، مهار را دور گردن انداخت به سوی نیستی‌ای که بی‌قرار می‌کند. اما روحم برگشته است. در حالتی عجیب. آن وقت، حریصانه می‌گشتم دنبال دلیل‌هایی برای آندروپوز... با نگاهی سریع تو را مثل گلی شکفته دیدم! بله، برگشته است چون روحی ندارم مگر با دیدنِ تو.
قلم
اگر قلمِ دوستت، آن نویسنده، را داشتم، می‌گذاشتم واژه‌ها بی‌ترس پر بکشند، بال‌های شفاف و نورانی‌شان را بگشایند. کنار تو خود را رها می‌کردند آن‌گونه که قلبم جرئت نمی‌کند. اگر قلمِ دوستت، آن نویسنده، را داشتم، پژواک‌های تازه‌ای اختراع می‌کردم بی‌آنکه بمیرند، برای تو، ای زیبا، تکرار می‌کردند صداهایی که نوازش می‌کنند، می‌چرخند، بی‌آنکه بترسانند، در هیچ ساعتی. اگر قلمِ دوستت، آن نویسنده، را داشتم، شعرهایم تنی آرمیده می‌شدند، سنگ‌هایی رنگین، مخمل و جرقه. مثل قلبی که با انگشت لمسش کنند و از خوشبختیِ کامل بترکد. آه! اگر... شاعرِ مه‌ها می‌شدم و امپراتورِ ماه.
رازها
روزی، امید دارم واژه‌هایی... که شیرین یا سنگین باشند، شاید همه در یک بسته از قفسشان بیرون بیایند. روی «من» بازی خواهند کرد تا آسیب‌ها را آزاد کنند، مثل اشک‌های قهرمانان که بی‌وقفه می‌ریزند، نیرو و شجاعت را غرق می‌کنند. بله! خوابِ این واژه‌ها را دیده‌ام گردآمده در دهکده‌ای کوچک شسته از همهٔ شایعه‌ها. خواهند گذاشت رازها پر بکشند، راز این و آن؛ ... خردمندانه.
کودک و دریا
کودکی، پا در آب، می‌پرسید دریا از کجا آمده. «این موج‌های زیبا و مغرور از کجا می‌آیند؟» بلند با خودش می‌گفت. کوشید واژه‌های بیشتری ردیف کند، تا پاسخی برای خیال خود بیابد. اما اشکی راز را در دلِ کودکانه‌اش جوشاند. برای آرام‌کردن دردهایش، صدفی از زمین برداشت. آن را به گوشِ از پیش آشنایش برد، آشنا با صدای اقیانوس و پژواک‌هایش. «چرا گریه می‌کنی، bambino؟» از آن صدای عجیب شنید. بی‌آنکه از غریبه‌ای شگفت‌زده شود که در سرش آشوبی به پا می‌کرد. همان حرف‌ها را دوباره گفت، شبیه حرف‌های دیروز: «می‌خواهم بدانم دریا از کجا می‌آید. بفهمم چرا این‌همه زیباست.» «کوچولو، مغزت را به کار بینداز. خیلی به مادرت فکر کن. می‌دانی او هم از مادری آمده، و می‌شود باز بالاتر رفت. راستی، سطح اقیانوس را می‌بینی؟ آنجا که کشتی‌ها و بالن‌ها گم می‌شوند. مادر و دریا ــ mère و mer ــ از همان‌جا می‌آیند. از جایی که همه‌چیز فقط جویبار است. فکر می‌کنی دور است، قهرمان کوچولو؟ نگران نباش، پشت سرت را نگاه کن. آن دو، پرورش‌دهندگانِ تو، کنار هم‌اند. چون مادرت کنار جویبار آب می‌نوشد. قطره‌ای آب از گلویش پایین می‌رود، که مثل نخستین قطرهٔ زمین امید داشت بزرگ شود و دریا گردد. و جواهرِ زندگی شود.» کودک این پاسخ را هدیه‌ای دانست، و از گفته‌های آن رفیق نتیجه گرفت: «ممنون، می‌فهمم مامان یک دریاست، که شبیه همین قطرهٔ آب است. چه اینجا باشم، چه در قصری، برای بهترشدن و دلخوش‌بودن فقط کافی است مادرم را نگاه کنم، چون او زیباترین چیز دنیاست.»
مناطق آزاد
میان دو منطقهٔ آزاد، بالا و خوشحال پرواز می‌کردم، طبیعی و متعادل، سرگرم بازی‌های خودم. در رؤیاهای تکه‌تکه پرسه می‌زدم، آتشم را بلندتر می‌خواندم؛ فقط می‌خندیدم، از چین‌وچروک می‌گریختم و از خاکستری‌ای که در موهایم می‌رویید. در رؤیاهای خشک دل خوش می‌کردم، در عشق‌های بارانی، آویخته به مبادله‌های اسیدی، و یادم می‌رفت راستین و دلیر باشم. ناگهان تو می‌آیی، مثل فرشته‌ای خجالتی، مرا به خیر و بهترشدن بیدار می‌کنی، کابوس‌های بدبو را در من پاک می‌کنی و راه‌های خاردار را. ناگهان، سپید و روشن، آرزوهایی باستانی را طرح می‌کردم که روحم رنگ‌پریده و سرد ساخته بود، و تو، الهام‌بخش و همراهم، به سوی خدا می‌دمی.
این‌همه و باز هم
این‌همه ترانهٔ عاشقانه، این‌همه شعر، این‌همه نوشتهٔ زیبا، که از پیش آفریده شده‌اند. این‌همه واژهٔ کوچک، این‌همه احساسِ شیرین، از دلدادگان به دلبرانشان، که از پیش سپرده شده‌اند. این‌همه نگاه، این‌همه لبخند، این‌همه تجربهٔ لطیف، که دیده شده‌اند. آن‌قدر، آن‌قدر هست که دوست دارم! آن‌قدر از همه‌چیز که دوست دارم ببخشم. اما در آفرینش، هیچ انحصاری نیست. این‌همه تروبادور که دوست دارم الهام بگیرند، و با تو زندگی کنند.
بادِ فراموشی
بادِ روح، فراموشی را می‌راند. زندگی را بازمی‌بخشد. مثل یک زایشِ دوباره. مثل رنسانس.