روزی روزگاری، در سرزمین بی‌کران رؤیاها، جادهٔ روستاییِ کهنه‌ای بود که سفر در آن خطر داشت. بسیاری از مسافران پس از روبه‌روشدن با غولی بسیار بزرگ و نیرومند ناپدید می‌شدند. افسانه‌ای در آن ناحیه می‌گفت حتی یک جادوگر هم قربانی او شده است.
این راه از دهکده‌ای کوچک می‌گذشت، در کنار رودخانه ادامه می‌یافت و بسیار فراتر از کوه‌های پیرامون می‌رفت.
در آن دهکده مردی بود که لقبش «درپوش» بود. با وجود ساده‌دلی‌اش، اغلب نگهبانی از گله‌ها را به او می‌سپردند. گاو، بز یا گوسفند... هرگز جانوری را گم نکرده بود.
روزی زیرک‌ترین و شوخ‌ترین روستاییان تصمیم گرفتند اندازهٔ ساده‌دلیِ درپوش را بسنجند. پیشنهاد کردند گله‌ای بسیار خاص را در کوه نگهبانی و خوراک‌رسانی کند. گله‌ای از سوراخ‌ها!
— «درپوش!» گفتند. «تو که بهترین گله‌بان دهکده‌ای، بیست سکهٔ طلا به تو می‌دهیم تا همان گله‌ای را که آنجا می‌بینی ببری!»
— اما آنجا چیزی نیست! درپوش جواب داد.
— چی؟ گلهٔ سوراخ‌ها را نمی‌بینی؟ بااین‌حال درست همان‌جاست! همهٔ روستاییان در حالی که لبخندهای شیرینی می‌زدند فریاد زدند.
درپوش ساده‌دل بود، اما احمق نبود. پس با وانمودکردنِ نهایتِ ساده‌دلی، بازی را پذیرفت.
آن‌قدر قانع‌کننده بازی کرد که شیادان باور کردند درپوش بیشتر دیوانه است تا کودن.
درپوش وانمود کرد سوراخ‌هایی از هر نوع می‌بیند: بزرگ، کوچک‌تر، کاملاً گرد، بدشکل و غیره.
برای اینکه مطمئن شود حسابی چشمشان را گرفته، درپوش حالت غمگینی به خود گرفت. وانمود می‌کرد به یاد سوراخی افتاده که به دره‌ای گریخته بود. گفت: «هیچ‌وقت نتوانستم پیدایش کنم، چون دره‌ها سوراخ‌های عظیم و یکجانشینی‌اند که دوست دارند کسی مزاحمشان نشود.» بعد با دهکده خداحافظی کرد و وارد همان جادهٔ مشهورِ غول شد.
چند ساعت بعد، پای تپه‌ای سبز ایستاد. با انرژی شروع کرد علف‌ها را کندن تا وانمود کند گلهٔ سوراخ‌هایش اشتهای زیادی دارند. نقشه‌اش این بود که روستاییان را دعوت کند بیایند و پرخوریِ گله را ببینند و این‌گونه سرشان کلاه بگذارد. درپوش که اغلب آماجِ دست‌انداختن و تمسخر دیگران بود، این را فرصتی عالی برای کمی آسودگی می‌دید.
اما میان علف‌های کوه، درپوش باغچه‌ای از هویج پیدا کرد. یکی خورد و دید خوشمزه است.
درپوش پس به کامل‌کردن حقه‌اش ادامه داد. آن‌قدر با جدیت مشغول کار بود... که رسیدن غولی را که بسیار گرسنه به نظر می‌رسید ندید.
— «چه کار می‌کنید؟» غول بااین‌حال، با دهانی آب‌افتاده، از کسی پرسید که قرار بود غذایش شود.
درپوش از جا پرید. تندذهن بود و ترسش را مهار کرد و تلاش کرد غول را به وجود گلهٔ سوراخ‌ها قانع کند.
— «دارم سوراخ‌هایم را غذا می‌دهم. باید پیش از رسیدن سرمای شدید چاقشان کنم.»
— «اما من چیزی نمی‌بینم! سوراخ‌هایتان از چه ساخته شده‌اند؟» غول جواب داد.
درپوش فرصت جواب‌دادن پیدا نکرد. دید هویجی که تازه از زمین کنده شده بود بالا رفت و بعد تکه‌تکه در هوا ناپدید شد. انگار سوراخی داشت هویج را می‌خورد. عجیب‌تر اینکه آن سوراخ نامرئی روی زمین سایه می‌انداخت؛ سایه‌ای شبیه سوراخی با... گوش‌های خرگوش.
درپوش با پرسشی جواب داد: «و سوراخ‌های شما از چه ساخته شده‌اند؟ از خرگوش‌ها...؟»
— «آره، خرگوش‌اند! روزی جادوگری که زیر دندانم گیر افتاده بود، خرگوش‌هایش را به سوراخ تبدیل کرد. نمی‌خواست آن‌ها را بخورم. خودش را فدای خرگوش‌هایش کرد. چه آدم عجیبی! حالا نمی‌توانم آن‌ها را بخورم؛ اما خاطرهٔ خیلی خوبی از آن غذا دارم، چون جادوگر مزهٔ عالی‌ای داشت. من هم که احمق نیستم، خرگوش‌های جادویی را با هویج چاق می‌کنم. خلاصه امیدوارم دوباره خرگوش واقعی شوند.»
درپوش خیلی خوشحال بود که غول این‌قدر حرف برای گفتن دارد. این تأخیر فرصت بیشتری برای فکرکردن به او می‌داد.
— «یک بار تلاش کردم سوراخی بخورم. باید اعتراف کنم چیز خوبی نیست؛ آخرش آدم باز هم با یک جای خالی در شکم می‌ماند. از طرف دیگر، خودم را خوش‌شانس می‌دانم؛ هنوز موقع راه‌رفتن روی هیچ سوراخی پا نگذاشته‌ام. باید خیلی مراقب باشم کجا پا می‌گذارم، چون این سوراخ‌ها با سرعت دیوانه‌واری زیاد می‌شوند. غذای مورد علاقهٔ سوراخ‌های شما چیست؟» غول در حالی که لب‌هایش را می‌لیسید ادامه داد.
درپوش نفسی تازه کرد و ترسش از غول را فرو نشاند. اگر قرار بود خورده شود، دست‌کم می‌خواست با خنده باشد. گفت: «اوه! سوراخ‌های من؟ با غول‌ها غذایشان می‌دهم! نمی‌ترسید؟ مدت زیادی است چیزی نخورده‌اند. آن‌قدر گرسنه و لاغرند که حتی من با این همه تجربهٔ گله‌بانی به‌سختی می‌توانم ببینمشان.»
غول قهقهه زد: «من؟ خوراکِ یک سوراخ بشوم! ها! ها! ها!... همین سوراخ‌ها؟ آن‌قدر لاغرند که اصلاً دیده نمی‌شوند. چرا این‌قدر بد غذایشان می‌دهید؟»
درپوش در حالی که جیب‌هایش را از هویج پُر می‌کرد گفت: «می‌دانید... غول‌ها که در جاده‌ها زیاد پیدا نمی‌شوند. تا حالا سوراخ‌های مسخره‌کننده خورده‌اید؟ می‌دانم کجا می‌شود تعداد زیادی از آن‌ها پیدا کرد. دنبال من بیایید!»
غول پس پشت سر درپوش و گلهٔ سوراخ‌هایش راه افتاد. بی‌هیچ ترسی، چون از سوراخ‌ها نمی‌ترسید؛ به‌ویژه از سوراخ‌های آن مرد کوچک. بااین‌همه تصمیم گرفت در انتهای گله حرکت کند. هم درپوش را زیر نظر می‌گرفت و هم بعداً تصمیم می‌گرفت آیا سوراخ‌های آن مرد کوچکِ شجاع را هم بخورد یا نه.
درپوش غول را بالاتر و بالاتر از کوه مجاور برد تا به لبهٔ شکافی عمیق رسیدند. همهٔ هویج‌هایی را که جمع کرده بود از جیبش بیرون ریخت و کنار پاهای غول گذاشت. غول چیزی نفهمید.
غول آن مکان را می‌شناخت. کمی پایین‌تر، لانه‌اش درون غاری قرار داشت.
— «ببینید، آن داخل یک خانواده از سوراخ‌های مسخره‌کننده هست!...» درپوش با صدای آهسته گفت. بعد با همان لحن ادامه داد: «... سوراخ‌های بازیگوشی هستند که در فضاهای خالی پنهان می‌شوند. اگر کسی فریاد بزند، سوراخ‌ها چند بار تکرارش می‌کنند و هر بار آرام‌تر. می‌دانید چرا؟...»
— چون فقط پژواک است! غول پاسخ داد.
— بله! اما پژواک را سوراخ‌هایی می‌سازند که پشت سر هم صف می‌کشند. آخری با تمام نیرو تکرار می‌کند، اما اغلب آن‌قدر دور است که صدایش را نمی‌شنویم؛ درپوش این را از خودش درآورد.
— آره، راست می‌گویی! آخری را همیشه خیلی بد می‌شنویم، غول احمقانه تأیید کرد... کمی هم گیج شده بود.
— اگر مدرک می‌خواهید، کافی است سه بار کلمهٔ «هویج» را بگویید!
غول دیگر نمی‌دانست چطور از تله‌ای که مغز کوچک غولی‌اش او را واردش کرده بود بیرون بیاید. بااین‌حال بوی حقه را حس می‌کرد. پس از درپوش خواست دور شود، چون می‌ترسید مردک او را هل بدهد. بعد فقط یک بار فریاد زد: «هویج!» و بقیه را پژواک انجام داد...
پژواک کلمهٔ «هویج» را بارها تکرار کرد و البته هر بار آهسته‌تر.
اما این پژواک مانند ندایی به سوراخ‌های خرگوش عمل کرد؛ سوراخ‌هایی که به سوی هویج‌های ریخته‌شده پای غول جذب شدند. آن‌قدر زیاد آمدند که غول در تلاش برای جاخالی‌دادن از میان انبوه سوراخ‌های خرگوش جادویی، تلوتلو خورد و در پرتگاه افتاد.
درپوش به لبهٔ پرتگاه رفت. پایین، غول را دید که آخرین نفسش را می‌کشید.
و همان لحظه، همهٔ سوراخ‌های خرگوش دوباره به خرگوش‌های واقعی تبدیل شدند.
درپوش به غار غول پایین رفت و گنج‌های فراوانی پیدا کرد. دوباره راهی ماجراجویی شد تا صاحبان دارایی‌های گوناگون را پیدا کند. همچنین تلاش کرد خانواده‌های سوگوارِ کسانی را آرام کند که زمانی این «سوراخِ هیولایی» یعنی شکم غول را پُر کرده بودند. او آن‌ها را می‌خنداند و از شگفتیِ اهالی دهکدهٔ خودش می‌گفت، وقتی هزاران خرگوش جادویی به روستا هجوم آوردند.